دنیا یه دقیقه اجازه بده

شب ها توی تجمع یکی از برکت های عجیب و غریبی که نصیبم می شود، به خود آمدن است. سیگنال خوبی دارد. بقیه جاها خوب کانکت نمیشوم. شاید هم تازه اشتباه وصل شوم!

حس می کنم دیگر خیلی دقت و مواظبت های قبلی جواب نمی دهد. نمی دانم قبلا هم همین بوده و من خواب عمیق بودم؟ یا اینکه روزهای فعلیست که دقت و مواظبت چندبرابری لازم دارد؟ هیچوقت این اندازه دو تا مسیر واضح ولی متفاوت جلوی هر انتخابم نبوده است. چقدر این دو مسیر با هم فرق دارند و چقدر من قبلا میکس و مخلوط زندگی کرده ام. چطور به عنوان یک مسلمان، نه! به عنوان یک انسان اصلا، انتخاب های زیستی ام «کافرانه» بوده است. این اندازه ضربه نامحسوس و همزمان به میخ و نعل چه معنی می تواند داشته باشد؟ از کی تا حالا مسلمانی و انسان بودن یک اسم مثل مریم و زهرا و علی و فلان و بهمان بوده است؟

چند کارت قرمز و اخراج

شاغل هستی که باش

شلوغ هستی که باش

تو مادری.

بابت گوشی گرفتن آخر شب و بی توجهی به دخترک به بهانه ی اینکه شاید بی خیال شود و بخوابد!

بابت استکبار ورزیدن و زور گفتن به پسرک به بهانه ی اینکه حتما سر ساعت بخوابد!

بابت گارد گرفتن در مقابل حرف های همسر حتی اگر اشتباه باشد!

از بازی اخراجی.

ولی در این دنیا، بازیکن اخراجی انقدر در بازی می ماند و انقدری می دود و عرق شرم می ریزد تا رفتار اصلاحی اش را مربی و داور ببینند و نمره ی قبولی بدهند.

به صورتت مدام آب بزن

می دانی عزیزم.. در دنیا خواب سبک و سنگین زیادی بر تو عارض می شود......

انقدر بازی کردن و نقش آفرینی در آن دقت و حواس جمعی می خواهد که تو هر چند دقیقه یکبار حتما باید بلند شوی آب خنک به صورتت بزنی که از خواب غفلت و ممزوج شدن با تعلقات و فتنه ها و بت ها و ظلماتش بیدار شوی.

و عجب هوشمندانه طراحی شده وضو.....

دائم الوضو بودن شاید همین شوکی باشد که این بازی پیچیده با این حجم از دام و دانه و مسیر انحرافی نیاز دارد.

میدانی عزیزم یکی از علت های فوق پیشرفته بودن و ابرسازه بودن انسان، همین طراحی پیچیده ی بازی در دنیاست.. کم کسی نیستی وگرنه میدان بازی انقدر سخت و حسابی و دقیق نبود.

بلند شو.. بلند شو به صورتت آب بزن.