شب ها توی تجمع یکی از برکت های عجیب و غریبی که نصیبم می شود، به خود آمدن است. سیگنال خوبی دارد. بقیه جاها خوب کانکت نمیشوم. شاید هم تازه اشتباه وصل شوم!

حس می کنم دیگر خیلی دقت و مواظبت های قبلی جواب نمی دهد. نمی دانم قبلا هم همین بوده و من خواب عمیق بودم؟ یا اینکه روزهای فعلیست که دقت و مواظبت چندبرابری لازم دارد؟ هیچوقت این اندازه دو تا مسیر واضح ولی متفاوت جلوی هر انتخابم نبوده است. چقدر این دو مسیر با هم فرق دارند و چقدر من قبلا میکس و مخلوط زندگی کرده ام. چطور به عنوان یک مسلمان، نه! به عنوان یک انسان اصلا، انتخاب های زیستی ام «کافرانه» بوده است. این اندازه ضربه نامحسوس و همزمان به میخ و نعل چه معنی می تواند داشته باشد؟ از کی تا حالا مسلمانی و انسان بودن یک اسم مثل مریم و زهرا و علی و فلان و بهمان بوده است؟