هیچ حرفی ندارم

 

حتی با تو

داغان تر از این هستم که حتی کلمه ها آرامم کنند

از آن وقت هایی هست که فقط دوست دارم هیچکس نباشد... بشینم فقط فکر کنم.. بعد قشنگ دیوانه تر شوم.. خیلی اوضاعم حساس است.. خودت مرا با خودم نرم کن...

خدایا حرف مرا اصلا جدی نگیر.. دور مرا خلوت نکن.. من دوباره قاطی کرده ام.. نگذار تنها باشم... سم است برایم... هرچند اصلا پنج دقیقه هم نمیتوانم کس دیگری را تحمل کنم ولی تنها بودنم بدتر است.. ریش و قیچی  دست خودت... کمی دوباره افسرده شدم... غیرعادی و بی قرار.. از همه فراری.. 

آرامم کن.. رگ های وجودم را محکم کن..  مرا واقعی کن... از خودم، خودم را بگیر...