توی تنظیمات وبلاگ میروم تا ببینم اخلاصش حذف نشده باشد!

توی دانشگاه می آیم یک دفعه می ایستم قلبم را آرام می کنم. ببینم اخلاصش حذف نشده باشد!

توی جمع فامیل می روم بعد از پمپاژ حرف و خنده و احوال پرسی، یک دفعه روی صندلی خودم را بی صدا می کنم ببینم هست یا رفته؟

یک رکعت نماز تمام میشود به خودم می آیم که ببینم بوده یا نه؟

توی راه قدم ها را آهسته می کنم. می آید یا نه؟

عجب چیزی شده!! نه پای ماندن دارد نه میل ماندن! سخت شده.. قبلا شاید به روز نگهداشتن و کشاندن تقوا و ایمان یک صبح تا ظهر حداقل بود. الان هر پنج دقیقه نیاز به آلارم دارد...

چقدر عادی شده نداشتنش، نبودنش، نماندنش!!! می ترسم!!!!!!!