همیشه از آدم هایی که حرف را مزه مزه می کنند خوشم می آمده، همان ها که کم حرف می زنند. نه که بخواهند حرف بزنند و نتوانند، نه! یک جوری بزرگ و آرام اند، یک جوری خلوت و دنجند، یک جوری ساکتند که تو می توانی نگاهشان کنی، توقف کنی، نفس بکشی، آرام باشی!

اما از سکوتی که پر از حرف است متنفرم.. بدترین شکنجه است. بی رحمانه ترین ترک است!